Terug naar home page

Terug naar review selectie

Wat staat dit hier te doen, vraagt u zich af ? Wel, dat staat hier enkel en alleen om de gevoelens van ondertekende te luchten, want het is nodig…

Waar gaat het om ? Wel, zoals iedereen nu al wel weet : een hele kudde rappers werkte enkele jaren geleden tesamen onder de banier van mystieke Oosterse symbolen en de vrucht van hun werk "36 Chambers" werd als één van de mijlpalen in de hip-hop aanzien. Zo speciaal klonk hij toch niet, verre van, maar 'soit'.

Nu is de opvolger er : "Wu-Tang Forever". Nog meer gehypt dan Daft Punk, door alles wat Airwalks draagt de hoogte in geprezen en door iedereen die zichzelf alternatief vindt aangeschaft.

Wat is mijn probleem ? Het is allemaal één opgeblazen ballon en die zal ik nu even -als u het niet erg vindt en anders ook- doorprikken :

De tactiek is duidelijk : Zet een paar zorgvuldig uitgekozen namen bij elkaar en iedereen is moreel verplicht het goed te vinden. Ik ga u hier de waslijst niet geven, maar het kan tellen.

Om te beginnen met wat mij over het algemeen het meest aangaat : de muziek. Is een dikke nul. Waar sommige hip-hop acts het eentonig bonk-bonk-bonkkebonk nog kunnen opfleuren met gewaagde scratches of uit B-films geplukte dialogen, is het bij Wu-Tang een kale agressieve boel met hier en daar een sample die zelfs de doorsnee huiskamer-techno artiest niet meer durft gebruiken. Goed, dan moeten de raps het maar doen.

De raps zijn helemaal geen aaneengeregen stroom van woorden die een eigen ritmiek en tempo meebrengen die op een inventieve en boeiende manier aansluit bij de muziek. De muziek is eentonig gedreun, de raps sluiten daar helaas perfect bij aan. Uitgespuwde slogans à rato van 20 per minuut, stijl 'Daffy Duck', maar dan wel rood van woede. In het rond geslingerde statements zonder ritmisch aanvaardbare band. En dan die vuile accenten, doffe stemmen en achtergrond-gemummel, 'fris' is niet echt het goeie woord, het ruikt eigenlijk meer naar belegen. Van een zanger wordt verwacht dat hij kan zingen (behoudens de Vlaamse chansonniers), van een rapper mogen we toch enigszins verwachten dat hij iets kán met z'n stem. Helaas, ook dat blijkt al achterhaald. Elke zwarte die kan voorleggen dat hij wat tijd in de bajes heeft doorgebracht, mag z'n gram uitspuwen (op een dubbele Cd dan nog wel, Jezus-Maria, sta ons bij !). Uitspuwen letterlijk dan, want de manier waarop ze hun 'boodschap' uitroepen, doet vermoeden dat de spuug er in het rond gespetterd moet hebben. De laatste lettergreep is niet zelden de enig duidelijk uitgekotste.

Wu-Tang heeft dan nog de keuze uit zo'n stuk of 9 "nigga's" maar niet eentje klinkt enigszins boeiend. Ze staan er voor de micro alsof ze de Anonieme Alcoholisten toespreken. Geen onderling uitdagen, dialoog voeren of elkaar de loef proberen af te steken in een groeiende climax, nee : elk z'n stukkie voordragen en maar dollars binnenrijven. Inderdaad, iedereen kan de Wu-Tang nadreunen, ze bezitten hoegenaamd geen speciale gave om iets klinkend te zeggen. Vergeet niet eerst de keel deftig met bier te smeren…(zo hebben zij dat toch gedaan, meen ik te horen)

Wát er gezegd wordt is ook al verre van kunstzinnig, veel meer dan zichzelf prijzen en de rest de grond in drammen is het echt niet. Verwrongen verwijzingen naar actuele situaties komen toch altijd op hetzelfde neer : 'The Wu-Tang dynasty has emerged'. Nee toch ? Ik dacht dat het tijdperk van 'Fuck the cops but don't fuck with me, motherfucker' juist voorbij was.

Enig inzicht blijkt op een bepaald moment toch door te sijpelen als ze zichzelf vergelijken met 'dogshit'. (=excreten van onze geliefde huisdieren - waar zit Gaia als je ze nodig hebt ?)

En wat nog het meest ergerlijk ingaat tegen mijn natuurlijke instelling van "muziek om de muziek/l'art pour l'art", is de filosofie die er achter schuilgaat. Puur egoïsme. De titel van de Cd alleen al. Terwijl er één op de voorgrond de micro aan het nat kwetteren is, staat de rest lustig op de achtergrond te zwaaien : WU-TANG WU-TANG WU-TANG (en varianten : HI-HA-HÓÓÓ, YEAH! YEAH! YÉÉÉÉHHH!!! etc...). Als u dacht dat Body Count erg was, moet u dit eens horen. De viering van "50 jaar Rusthuis St.Anna" is er niks bij. Niks origineels, niks inventiefs, niks niemendal. Het klinkt wel als 'Rock Artists for Children', of (waarom niet) 'Artiesten met een hart'. Verschil is wel dat die zingen voor mishandelde pubers of aftakelende chronisch-zieken, Wu-Tang doet het enkel en alleen voor ZICHZELF. En ze mogen zichzelf inderdaad in de watten leggen, want de verkoop loopt als een trein. De muziekindustrie haalt weer 'ns z'n slag thuis. Music for me, the money and the fuckin' industry…

The Wu-Tang Clan = puur commerciële samenzwering die het vooral gemikt hebben op :

Ten eerste : al die niet voor hen zijn
ten tweede : die niet tegen diegene die niet voor hen zijn
ten derde : die niet voor zijn voor diegene die tegen die zijn die niet voor hen zijn
ten vierde : die niet tegen hen zijn die niet voor zijn voor al die tegen zijn tegenover diegene die niet voor hen zijn…

…ze hebben het eigenlijk vooral op uw portefeuille gemikt.

De alternatieven ? The Herbaliser, Panasonique, The Mighty Bop, Sense Live, Kinnor Eve,…

Laat "Wu-Tang Forever" een snel vergeten schorre kreet tussen twee droge beats zijn…

Outspan