Terug naar home page

Terug naar review selectie

De gekte heeft weer toegeslagen, het heetste nieuws in Engeland na de overwinning van Labour is de release van een nieuwe Funki Porcini, de *voeg superlatief naar keus in* van de *voeg naam van nog onbestaand genre in*. En wij van Freestyle kunnen tandenknarsen en binnensmonds vloeken (maar natuurlijk niet beide tegelijk) want wij hebben hem voorlopig alleen van horen zien spelen op de radio. Dit is geschreven 17/05/97, voor wanneer de officiële release is, beats us ? Eén ding is zeker : hij slaat zo mogelijk nóg meer op hol dan we van de man gewend zijn : Science Fiction Soul, Jazz op Jungle geënt, Be-Bop van de 21e eeuw, u zegt het maar, het slaat allemaal op Funki Porcini. Nu maar te hopen dat het boeltje genietbaar blijft…

Van de radio gesproken, gelezen en gesurft, heb ik het al gezegd of weet u het nog niet : luister toch maar eens dinsdagavond naar StuBru, van 'tenegenen' tot 'tenelvenhalf' : Soulstreet. En dat StuBru dat op de breedste manier interpreteert, daar kunnen wij alleen maar beter van worden. Naast de blijkbaar verplichte maar gelukkig dun gezaaide hitnummertjes, is een groot deel werk van de muzikale voorvaderen van jazz, blues & soul. Voor het overige (en hier wordt het nog interessanter) komt de avantgarde van de triphop & deep house aan de beurt. Van Marcus Miller tot The Wiseguys, van Erika Badou tot Ashley Beedle, van Nu Yorican Soul tot Masters at Work (zoek de fout) is het één streep warme, intense, oprechte & zalig smeltende, als chocolade-ijs op Tenerife door je strot glijdende, muziek zoals muziek hoort te zijn, Soulstreet, het tweede beste radioprogramma in de ether voor de gevoelige zielen onder ons.(wat zou het eerste kunnen zijn ???).

En van de radio naar de draaitafel is het maar een kleine druk op de afstandsbediening en daar vinden wij de nieuwste ontdekking van de headhunters van Ninja Tune, zoals steeds op zoek naar geflipte zielen. En als ik 'Amon Tobin' zeg, denkt u aan één of andere Noorse god van één of ander, bij ons zeldzaam geworden, natuurverschijnsel. Nee, hij is in feite Braziliaan en naar Groot-Britannië verhuist, wat misschien een natuurverschijnsel op zich is, maar tot daar. Hij wriemelde al eerder platen in elkaar onder het pseudoniem Cujo (van die dolle hond van dat griezelig boek van die Stephen King) maar hij noemt echt Amon Tobin en op Ninja Tune levert hij z'n eerste grote werkstuk af. 'Bricolage' heet de plaat, 'bricolage' klinkt de plaat en bricolage ís de plaat. Voor de metafysisch minder begaafde lezer die z'n dosis verbeeldingskracht op de informatiesnelweg verloor : 'Bricolage' is de naam, ze klinkt alsof het belangrijkste instrument een Pritt® plakstift was en ze is samengesteld uit massaal geripte stukjes sax & beats die versneld en in een dooreengehaspelde volgorde -waarvan de logica mij ontgaat- op u afkomen.

Klinkt al te simpel, denkt u ? Hebben er al velen voor hem gedaan, denkt u ?

U zou maar beter stoppen met denken (tijdelijk) en eventjes luisteren. De enige die in originaliteit, verrassingseffect en veelzijdigheid al op een dergelijke manier z'n sporen verdiend heeft is (inderdaad !) Funki Porcini. Waar Porcini echter naar de jungle en D&B overhelt, valt Tobin er recht in. Beide even hektisch, pluriform en boeiend, maar Tobin schiet enkele neuslengten tekort in warmte, jazzy intermezzo's zijn vooral in het begin van de plaat aanwezig, waar trage ritmes en atmosferische geluiden voor de aanvulling zorgen, maar het tweede deel van het album mikt praktisch uitsluitend op dooreengehaspelde en kleurrijke ritmes met een laag redundatie-niveau (d.w.z. hoge onvoorspelbaarheid, n.v.d.r.). Tobin nodigt uit tot een opmerkelijke benadering van dit album : individuele nummers hebben weliswaar een naam gekregen, maar in feite is dit enkel en alleen in één ruk te beluisteren : het is 1 nummer (van 79'30") dat van trage jazz naar opruiende jungle evolueert. Een overrompelende ervaring. Funki Porcini (de vergelijking dringt zich voortdurend op) wisselt voortdurend stemmingen, creëert een sfeer en breekt die met één beatruk weer af, Amon Tobin bouwt ze op, behoedzaam, soms in vele tussentrappen, soms enkele stappen overslaand, maar op het einde van het album zak je toch bevredigd in je zetel terug : dit was geen gewone luistersessie, hier heb je iets beleefd…