Herbert versus St.Germain

St. Germain |
Boulevard
F-Communications CD022

versus

Herbert
-parts one two and three-
Phono lp1 3x12"

Herbert, de St.Germain van Londen en St. Germain, de Herbert van Parijs, zo worden deze twee grootmeesters van de groove door groove-addict Bruno genoemd.
Welke van de twee hij nu het beste vindt, daar kan hij alleen op antwoorden en zal wel altijd een mysterie blijven. Vaststaat dat beide releases tot de pronkstukken in z'n muziek-collectie behoren. Reden genoeg om in de volgende lijnen eens te gaan uitvissen waarom deze Cd en drie maxis (eerst apart uitgebracht) zo'n speciale plaats innemen tussen honderden andere releases.
Achter St. Germain schuilt het werk van Ludovic Navarre en een jazz-orkest(je). Op het label van Laurent Garnier brengen ze tussen de techno, ambient en (bijna)hardcore zowaar muziek uit die meer met jazz gemeen heeft dan met techno.
Onlangs nog te zien op het Dour-festival in Belgie en dagelijkse kost voor onze vriend Bruno, is St. Germain een zwoele mix van deep melodietjes met zwevende saxofoon, serieuze basslijnen en zweterige stemmen van blues-zangers.
'Deep in It' is kwistig rondgestrooid geweest op compilaties en een ex-clubhit. Toegegeven, het is ook een sterk nummer om mee te beginnen. 'Thank U Mum' houdt je twaalf minuten in de ban van een diepe melodie en het bluesy eerbetoon van de 'black man' aan z'n moeder. 'Street Scene' slaagt daar echter niet in. Vijftien minuten is veel te lang en het nummer mist de meeslependheid van beide vorige. 'Easy To Remember' maakt dat verschil dan weer helemaal goed en terwijl 'shiny black brother Malcolm X' herdacht wordt, brengt de muziek ons ook richting black heaven. 'Sentimental Mood' is het rustigste en meest jazzy nummer, in die mate dat de baslijn het enige is wat in de weg staat om iedereen te doen geloven dat dit nummer van de sixties dateert en dat Miles Davis de trompet hanteert en John Coltrane op sax hem -en ons- begeleidt naar de jazzy hoekjes van onze geest. Iedereen heeft wel een plaats in z'n muzikale hart die naar jazz verwijst en die kan je nu verder gaan ontdekken met 'what's new ?'. En eigenlijk is er inderdaad niet zoveel veranderd in dertig jaar op dat moment. 'Dub Experience II' klinkt al hedendaagser, maar daarom niet minder zwoel en 'Forget it' combineert een trip-hop baslijn met de traditionele sfeer van zwoele muziek waar we na het beluisteren van deze Cd al zo goed mee vertrouwd zijn.
Matt Herbert, ook in Belgie onlangs als Dr. Rockit op de Ten Days Of Techno in Gent, werd al na het uitbrengen van 'Part One' als een grootmeester in de groove opgemerkt. 'Part Two' and 'Part Three' bevestigden dit alleen maar en zelden of nooit werd zulke kwalitatief hoogstaande en meeslepende groove door 1 man in elkaar gestoken. Het genre is direct herkenbaar en blijft gehandhaafd over de drie maxis, met hier en daar speelse uitzonderingen ('Rude'), net als bij St. Germain. En ook net als bij St. Germain is Herbert even deep, zwoel, groovy, meeslepend en non-stop boeiend (met hierbij geen tijdelijke inzinking die we toch al lang vergeven hebben). Er is wel degelijk een nuance-verschil, Herbert heeft namelijk minder met jazz te maken, meer met de deep-house van Dj Deep, Boom Generation, etc. Een saxofoon zul je er tevergeefs zoeken, wel fijne, simpele maar goed overdachte piano-strings en geluidjes van onbekende oorsprong die een opwindende symfonie vormen. De samples zijn op de melodie meegaande, opzwepende zinnetjes, geen hele verhalen zoals bij St. Germain. Bref, Herbert is op het eerste gezicht meer dansbaar voer, maar doet het ook wonderwel goed 's avonds thuis, als de Tv-starende ouders de wenkbrauwen fronsend naar boven kijken en zich afvragen wat dat non-stop gebonk is dat de muren doet trillen. De tracks apart bespreken heeft hier zo geen zin (eigenlijk is deze review al veel te lang), maar ik zou toch uw aandacht willen vestigen op 'Oo Licky' (Pt. 1) met een ingenieus, in-een-adem-uitgejubelde-zin als sample waar heel de track op drijft en it goes a bit like this : "Boooiiing-keepgrooving Boooiiing-keepgrooving" en wedden dat u het dagen nadien nog zit te mummelen? 'Non-Stop' (Pt.2) is het simpelst opgevat en zal daarom ook heel sterk klinken op de dansvloer, maar wat belet u van uw bed een dansvloer te maken ? (Latoflex TM (R) Pat. Pending nr. US-901556 misschien, maar stoort u zich daar niet aan). 'People that make the music' en 'Thinking of You' (Pt.3) komen vlak na elkaar, een ondoordachte zet, want dat zou wel eens gevaarlijk kunnen worden voor uw Latoflex. Daarmee is nog lang niet alles gezegd, want we zouden de originele sample vergeten van de gids die Londen voorstelt ('See You on Monday' (Pt.1)) en het frisse geluid van een onverwacht intermezzo ('Rude'(Pt.1)), om de rauwe bijklank van het groovy 'Butthead' (Pt.3) niet onvermeld te laten. En toegegeven, ook 'Shuffler' en 'Deeper' (Pt.2) zijn niet te versmaden, en daarmee hebben we ze toch weeral allemaal gehad.
Welke van beide nu de deepste, groovstete, meeslependstetete, en "vul zelf een positief kenmerk van uw favoriete muziek in"-stetetete is, there's only one way to find out, right !?! Om geen problemen van te maken en met mezelf in tweestrijd te moeten leven, vind ik ze alletwee even goed,d.w.z. al even goed als Red Snapper en hopelijk heb ik u hiermee nieuwsgierig gemaakt. This is Outspan, signing off à),;é"'1;=´24§+:$<\ body>